İnegöllüler askerliği hayatın ayrılmaz bir parçası sayarlar. Askerlik yapmayanı, evlenip yuva kurmayanı adamdan saymazlar.

Askerlik çağına gelen delikanlıyı askere gideceği günden iki ay önceden serbest bırakırlar. Bu iki ay boyunca onun gezip eğlenmesine izin verirler.

Asker adayı, son haftası boyunca tüm akraba, komşu ve dostlarını gezer, onlarla vedalaşır, “askere gidiyorum, hakkınızı helal edin, Allahısmarladık”der. Elleri öpülen büyükler, kendisine armağanlar verirler, güle güle gidip gelmesini dilerler. Arkadaşları ise davul zurnalar eşliğinde gece gündüz şenlikler yaparak onu eğlendirirler.

Askere gidiş günü tüm adaylar Türk bayrakları altında, davul zurnaların eşliğinde, arkadaşlarının ellerinde havaya atılarak yolcu edilirler. Bazen mevlidler okunur, toplu dualar yapılır, yollarının açık olması Allah’tan dilenir. Asker adaylarına askerliklerini iyi yapmaları, komutanlarını dinlemeleri öğütlenir.

Askerlik süresince oğlandan gelen asker mektupları yırtılıp atılmaz, yakılmaz, görünmeyen yere asılmaz. Bunun tersi bir davranışın oğlana uğursuzluk getireceğine inanılır.

Askerlik dönüşü ise aile tarafından un helvası yapılır, tüm akrabalara, komşulara ve dostlara dağıtılır. Böylece askerliğin tamamlanmış olduğu cümle aleme duyurulmuş olur. Bundan sonra ise tüm akrabalar, komşular, dostlar oğlanın evine gözün aydın kutlamasına gelirler. Böylece delikanlı yeni bir yaşama geçmiş, yani adamlık yolunda önemli bir engeli aşmış olur.

Örf, adet, gelenek ve göreneklere Dönüş